مشكلات خاص خانمها در صرع
عادت ماهانه
بعضي از زنان دريافته اند كه حملاتشان درست قبل يا در دوران قاعدگي شان رخ مي دهد. اكثر زناني كه متوجه تاثيرات دوره قاعدگي در حملاتشان هستند، مي دانند كه در هر زمان ديگري نيز ممكن است دچار حمله شوند، اما ميزان بروز اين حملات در حوالي زمان عادت ماهانه بيشتر است.
هنگامي كه خانمي تنها در حوالي زمان قاعدگي دچار حمله مي گردد، اين نوع صرع به عنوان "صرع قاعدگي" شناخته مي شود.
دليل اين مساله هنوز به طور كامل روشن نيست، اين حالت ممكن است ناشي از تغييرات هورمونهاي جنسي (استروژن و پروژسترون) در زمان قاعدگي و يا در اثر افزايش مايعات بدن در اين زمان باشد.
براي بعضي از اين افراد، افزودن برخي از داروها در هفته قبل از دوران قاعدگي مي تواند مفيد باشد كه در هر حال انحام اين كار بايد طبق دستور پزشك صورت گيرد.
جلوگيري از بارداري
زنان مبتلا به صرع مي توانند از همه روش هاي مرسوم جلوگيري استفاده كنند.
از آنجا كه امروزه روشهاي موثر جلوگيري در دسترس مي باشد، داشتن فرزند به صورت امري انتخابي درآمده است. زنان مبتلا به صرع مي توانند از همه روش هاي مرسوم جلوگيري استفاده كنند، كه متداولترين آنها قرص ضد بارداري مي باشد. طبق شواهد موجود، قرص هاي ضد بارداري هيچگونه تاثير نامطلوبي بر روي صرع ندارد. اما داروي ضد صرع مي تواند روي سوخت و ساز اين قرصها تاثير بگذارد و اثر آن را كاهش دهد. يعني مصرف همزمان قرص هاي ضد بارداري و داروي ضد صرع، مي تواند اثر قرص ضد بارداري را تا حد كم كند.
اگر داروهاي ضد صرع مصرف شده، حاوي آنزيمهاي القا كننده كبدي نباشد، قرص هاي ضد بارداري تركيبي با مقادير كم هورمون استروژن، معمولا اثر خوبي خواهند داشت. داروهاي ضد صرعي كه آنزيمهاي القا كننده ندارند، شامل: سديم والپروات (اپيليم)، اباترين (سابريل)، كلوبازام (فريزيوم)، گاباپنتين (نئورونتين)، اتوسوكسيميد (زارونتين)، توپيرامات (توپاماكس) و پيراستام (نوتروپيل) هستند و داروهاي ضد صرعي كه آنزيمهاي القا كننده دارند شامل: فنوباربيتال، پريميدون (مايسولين)، فني توئين (اپانوتين) و كابامازپين (تگرتول) مي باشند. ديدن هر لكه خون بين عادت ماهانه مي تواند نشان دهنده اين باشد كه مقادير هورمون استروژن كافي نبوده است. در صورت مشاهده اين رخداد بايد احتياط هاي لازم (استفاده همزمان از يك روش ديگر جلوگيري از بارداري) به عمل آيد. در چنين مواقعي احتمال دارد كه نياز به افزايش استروژن وجود داشته باشد. در اين شرايط، افزايش ميزان بروز عوارض جانبي استروژن با مقادير بالا، چندان در نظر گرفته نمي شود. چون در اين وضعيت، قرص ضد بارداري با سرعت بيشتري توسط بدن از بين مي رود. حتي با وجود استفاده از تركيب با مقادير بالاي استروژن، اثربخشي قرص ضد بارداري در مقايسه با زماني كه بدون داروهاي القا كننده مصرف مي شوند، كاهش خواهد يافت. با اين حال اثر آن با روشهاي ديگر قابل مقايسه است.
مسائل مربوط به قرصهاي ضد بارداري با مقادير پايين نبايد در كل نشانه نامناسب بودن اين قرص ها براي زنان تلقي شود.
قرص هاي ضد بارداري هيچگونه اثر نامطلوبي بر روي صرع ندارد.
در هر حال در زمان تجويز قرص هاي ضد بارداري براي زنان مصروع، مي بايست عوامل خطرزاي ديگر نظير سن، چاقي، افراط در سيگار و غيره را در نظر گرفت.
بارداري
اگر خانم مبتلا به صرع، بخواهد صاحب فرزند شود> چه اقداماتي براي پيشگيري از به وجود آمدن هر نوع مشكل در اين زمينه ضرورت دارد؟
در اين مورد ملاحظات ويژه اي وجود دارد، اما با راهنمايي و كسب اطلاعات مناسب، قسمت اعظم مشكلات، قابل حل خواهند بود. براي يك خانم مبتلا به صرع، ضرورت دارد قبل از بارداري و در غير اينصورت در دوران بارداري در اسرع وقت براي كنترل دقيق صرع خود تحت نظر يك پزشك متخصص قرار گيرد. اگر خانم مصروعي كه داروي ضد صرع مصرف مي كند، تصميم به بارداري بگيرد، بايد قبل از آن خوردن اسيد فوليك مكمل (4 تا 5 ميلي گرم در روز) را شروع كند، زيرا ثابت شده است كه مكمل اسيد فوليك قادر است خطر به وجود آمدن اختلالات عصبي در جنين را كاهش دهد.
صرع و وراثت
دو عامل تعيين كننده پيشرفت صرع در يك فرد، عبارتند از: ميزان آمادگي شخص براي تشنج و نيز وجود سابقه صدمه مغزي در صورت وجود شرايط مساعد كننده صرع، فرد مستعد ابتلا به اين بيماري است.
همچنين هر شخص داراي يك "آستانه حمله" با سطح مقاومت مشخص نسبت به حملات مي باشد.
آستانه حمله نشاندهنده ميزان آمادگي شخص براي تشنج است. اگر آستانه حمله خيلي پايين باشد، يعني آمادگي شخص براي تشنج زياد است. در اينصورت اغلب بيمار دچار حملات خود به خودي مي شود.
اگر آستانه حمله بالا باشد، آنچنانكه در بيشتر مردم چنين است، آمادگي شخص براي تشنج كم است. چنين فردي به آساني دچار تشنج نمي شود و تعدادي عوامل محيطي مانند صدمه به مغز لازم است تا حمله آغاز شود. اين آستانه بخشي از ساختار ژنتيكي شخص است و بطور ژنتيكي قادر به انتقال به هر كودك مي باشد. بنابراين براي بروز صرع در هر فردي يك عامل ژني لازم است. اما ميزان بروز آن متغير است. در بعضي خانواده ها ممكن است صرع در تعداد زيادي از افراد آن بروز كند و در خانواده اي ديگر تنها يك عضو مبتلا وجود داشته باشد.
خطر وجود صرع در كودكي كه از والدين مصروع به دنيا مي آيد بستگي به ماهيت صرع والدين و سطح آستانه حمله آنها دارد.
اگر يكي از آنها مصروع باشد احتمال ابتلا به صرع در نوزاد افزايش مي يابد، اما ميزان اين افزايش اغلب كم است. اگر والدين هر دو مبتلا به صرع باشند، در آنصورت خطر بيشتري بچه را تهديد مي كند.
يائسگي
ميانگين سن زنان براي پايان دوره هاي ماهانه و دوران باروري، حدود پنجاه سالگي است. زنان در اين رمان اغلب دچار گر گرفتگي و تغيير سريع حالات روحي مي شوند. براي گر گرفتگي و ديگر نشانه هاي مربوط به يائسگي، اغلب درمان به روش جايگزيني هورمون استروژن، توصيه مي شود. اگر با خوردن هورمون جنسي، كنترل حملات مشكل شود، بايد قطع هورمون مد نظر قرار گيرد. مكمل هورمون استروژن اغلب براي پيشگيري از كاهش كلسيم تجويز مي شود (كاهش كلسيم استخوان كه معروف به پوكي استخوان مي باشد، باعث مي شود كه استخوان هايي كه ظريف و شكننده شده اند به آساني بشكنند).
صرع ممكن است در هر مرحله از زندگي پيش بيايد.
در بعضي از زنان، صرع مي تواند در اين مرحله از زندگي پيشرفت كند. بعضي از زنان كه سالها دچار حمله بودند ممكن است متوجه بهبودي يا از بين رفتن حملات در اين زمان شوند. بعضي از زنان متوجه شده اند كه حملاتشان با دوره پيش از قاعدگي يا بارداريشان همزمان است. با اينكه وجود چنين ارتباطي مشخص شده است، اين مسئله، نياز به انجام تحقيقات بيشتر دارد.
دسترسي به اطلاعات و مراقبتهاي پزشكي سبب مي شود كه زنان در دوران يائسگي دچار مشكلات كمتري شوند.
پس بهتر است اين خدمات از طريق پزشك متخصص يا يك كلينيك زنان (اگر موجود باشد) يا يك كلينيك تنظيم خانواده ارائه شود.
